|
I am seen by you and therefore I am
Ontmoetingen zijn het belangrijkste in mijn leven.
Ik documenteer ze in korte teksten, videofragmenten waarin ik vooral
luisterde of notities waarin ik schaamteloos alleen mijn interpretatie
heb opgetekend zonder met de ander in interactie te gaan. Zoals deze; de inzet van haar identiteit gaat met spanning gepaard.
Deze notitie hing een poosje op een A4tje aan de muur van mijn atelier.
Op een dag ging een gast voor dit velletje staan, las het, draaide zich
om en zei; ja, daar herken ik me wel in. Ontmoeten gebeurt op basis van
herkenning. Vind er een ontmoeting plaats als je niets herkent?? De
vorm waarin een indrukwekkende ontmoeting plaatsvindt is onverwacht en
onbeperkt. Hier wat momenten.
Zomer 1986, vakantiebaantje
in Renesse. Ik observeer jongere vakantiegangers voor een
wetenschappelijk onderzoek naar de grote criminaliteit in het zeeuwse
vakantiedorp. Waar de bevolking in zomertijd vervijfentwintigvoudigt
met door emoties (en hormonen) gedreven jongeren tussen de 18 en 30. Ik
moet objectief leren kijken en schrijven, geen types, geen
sfeerbeschrijvingen, maar feiten.. Ik twijfel of me dat ooit is gelukt.
Is mijn keuze in het kijken niet al een beperkte perceptie?
Juni 2003, ik lees het boek kritische
massa van filosoof Rene Boomkens.. Wat me raakt is zijn beschrijving
van de opkomst van de massa's in de notie van Walter Benjamin, begin
vorige eeuw. Het individu wat zich wil onderscheiden middels het
flaneren.. in het kielzog daarvan de opkomst van de trends,
trendsetters en trendwatchers, de manier van indentiteitsvorming die
daarmee gepaard gaat - en vooral dus het bestaan met de ander als publiek -
In December 2003 en januari 2004 reis
ik door India. Het straatbeeld van de vroege, koude ochtenden worden
gedomineerd door silhouetten van mensen omhuld met grote dunnen wollen
sjawls. De mensen gaan in elkaar over, worden inwisselbaar, een
menigte, één. [De sjawl biedt een Free id zone.] Net terug uit india
heb ik een telefoongesprek met een toenmalige collega. Ik vertel over
mijn ontmoetingen met de Dalai Lama, en andere indrukwekkende
boeddhistische leraren. Het bleef even stil aan de andere kant van de
lijn. ‘Maar heb je dan bijvoorbeeld thee met ze gedronken’, vroeg ze,
‘of uitgebreid met ze gesproken’. Nee, dat was niet het geval, ik had
ze gezien in het langskomen, begroet tijdens het badmintonnen,
gelogeerd in hun klooster, alwaar ik ze in de wandelgangen tegenkwam,
of had uren in hun nabijheid verkeerd terwijl ze les aan het geven
waren. Ja, zo kon zij het ook. Mensen zien ontmoetingen noemen. Die
mensen hadden mij toch niet gezien? Wat stelde die ontmoeting dan voor.
Deze telefonische ontmoeting maakte me opnieuw duidelijk dat ontmoetingen in onze cultuur zijn gericht op gezien worden en daarmee door de ander worden bevestigd in je bestaan.
De vraag is of je als je iemand ontmoet iemand ook
echt ontmoet, of dat je hem of haar alleen ontmoet in de de ruimte van
je eigen perceptie, interpretatie – fantasie – projectie. Wie ontmoet
je dan? Wanneer ontmoet je iemand zonder de ‘filters’ waarmee je zelf
naar de wereld kijkt.
Een ontmoeting heb je niet onder controle,
als je dat wel hebt gebeurt er helemaal niets..
|
|
links
C. Verhoeven 04|00
conversatie 09|06
zelfbewust 09|02
mei 2005 - oktober 2006
|